"Prokrasti estas same malĝusta kiel fari ĉion tuj." Homoj, kiuj senĉese prokrastas gravajn taskojn, prokrastas. La cerbo devigas tiajn homojn en malvirtan cirklon, kiu tentas ilin prokrasti denove kaj denove. Ili povas facile distriĝi, ekzemple, dum ludado bakarato interrete.
Kvankam multaj jam aŭdis pri ĉi tiu prokrasto, nur malmultaj scias pri ĝia efiko al nia ĉiutaga vivo. Kaj precipe kiom da homoj estas tuŝitaj de ĉi tio.
Homoj, kiuj plurfoje prokrastis gravan laboron, ne nepre estas maldiligentaj. Ĉi tiu konduto povas ŝuldiĝi al manko de impulskontrolo. Tiaj homoj estas facile distritaj, foje ĉar iliaj cerboj lernis ke prokrasti taskojn igas ilin pli feliĉaj ol plenumi ilin. Unu el kvin profesiuloj prokrastas, ne farante kio estas grava. Respondi ĉiun peton tuj estas same malĝuste, diras komerca psikologo Florian Becker. Estis pluraj studoj kaj intervjuoj okazigitaj pri ĉi tiu temo. Ĉar ĝia efiko estas ankoraŭ subtaksata. La profesoro pri organiza psikologio konsilas prioritatigi taskojn. Tio helpas dufoje: kontraŭ prokrastado kaj ankaŭ kontraŭ pure reaktiva konduto.
Kion Vi Povas Fari Hodiaŭ Kontraŭ Ĝi
Kiom vera estas la ofte citita diro: Kion vi povas fari hodiaŭ, ne prokrastu ĝis morgaŭ?
Se ni rigardas la efikojn kiuj okazas kiam iu prokrastas, estas multe da vero en la admona frazo ĉar prokrasti gravajn taskojn sen kialo kondukas al sentoj de kulpo, zorgo kaj streso ĉar vi scias, ke ĝi ne estas ĝusta, ĉar ekzemple, por nenecese prokrasti la komencon de projekto kun limdato.
Kio estas la sekvo de prokrasti kaj eviti taskojn?
Iam, la malbona sento. Prokrastado ankaŭ havas severajn sekvojn. Studoj montras, ke homoj, kiuj konstante prokrastis laboron, estas malpli sukcesaj en la laboro, ĉar ili faras malpli kaj, tial, finfine gajnas malpli.
Distroj kun sociaj amaskomunikiloj: Prokrasto vundas homojn; multaj scias tion. Do kial ili daŭre intence evitas gravajn taskojn?
Plejofte, ni prokrastas malagrablajn taskojn kiuj ne estas amuzaj sed ankoraŭ devas esti faritaj. Ĉi tiu scio kreas premon sur ni kaj kondukas al malvirta cirklo: Nia cerbo lernas, ke ĝi povas senkonsciigi ĉi tiun premon distrinte sin per alia tasko, kiu promesas tujan sukceson. Ordigu vian skribotablon – kaj ĝi estas ordigita. Afiŝo en sociaj retoj - kondukas al ŝatoj per reveno. Ĉi tiuj sukcesoj liberigas rekompencajn substancojn en la cerbo, kaj ĝi lernas malfunkcian kondutan ŝablonon: kiam premo venas, distri vin per incidentoj. Prokrastantoj alkutimiĝis al tia konduto. Pseŭdo-sukcesoj gardas ilin de la esencaj. Jen ilia problemo.
Kio Estas la Tipoj
Pli junaj homoj estas pli tuŝitaj de prokrasto ol pli maljunaj. Duono de la lernantoj suferas pro tio, ekzemple, ĉar ili ne ekstudas ĝustatempe kaj malfaciliĝas kun instigo. Kvindek procentoj estas vere granda nombro. En la daŭro de sia vivo, tamen, homoj disvolvas strategiojn por trakti iujn situaciojn. Tial prokrastado malpliiĝas kun aĝo. Homoj kun malforta impulsregado ankaŭ estas en risko. Tiaj homoj ne kapablas regi siajn momentajn bezonojn, kvankam ili scias, ke ili damaĝas ilin. Kontrolo ĉiam signifas oferi ion en la momento por akiri ion en la estonteco. Memdisciplino estas malfacila sed necesa, eĉ kontraŭ prokrastado. Inter plenkreskuloj, proksimume unu el kvin suferas de severa prokrasto ĝis la punkto ke ili estas nekapablaj de agado. Homoj kun psikologiaj problemoj kiel deprimiĝemaj humoroj ankaŭ estas pli en risko ol aliaj.
Pli alta risko de prokrasto inter tre kvalifikitaj homoj
Ĉu ekzistas profesiaj grupoj, kiuj precipe ofte suferas pro prokrasto?
Tiuj, kiuj sidas ĉe bonvenaj fontoj de distro – tio estas komputiloj, poŝtelefonoj, interreto – estas konstante en risko de prokrasto. Muntĉena laboro tendencas malhelpi tion. Ju pli sendependa kaj tre sperta la laboro, des pli granda estas la risko de prokrasto. Multaj mem interrompas sian laboron: Ili legas retpoŝtojn kiam ili devus fari ion alian. Ili kontrolas kio okazas en sociaj amaskomunikiloj kaj iliaj saĝtelefonoj. Ĉiujn kvar minutojn, scilaboristoj estas interrompitaj en tio, kion ili faras, ĉefe de interne. Tiel ili perdas pli ol du horojn da labortempo ĉiutage.
Kiam Ĝi Povas Esti Danĝera
Subjektiva kvanto estas punkto ĉe kiu la tuŝitaj suferas kaj sentas malbonon. Objektive, ĝi estas atingita kiam iu ne plu kapablas agi ĉe la laborejo, ekzemple maltrafas templimojn. Ĉiu, kiu regule luktas por komenci ĝustatempe gravan taskon, kiu komenciĝas sed poste ĉesas, aŭ kiu liveras duonfaritajn aferojn, sciu, ke ĉi tiuj estas alarmaj signoj, ke prokrastado provas transpreni ilian ĉiutagan vivon.
3 Konsiletoj por Sekvi
Unue, malŝaltu ĉion, kio povas distri. Malebligu ŝpruceblajn mesaĝojn en la komputilo, agordu fiksajn tempojn por legi retpoŝtojn, metu la poŝtelefonon for de vido kaj metu ĝin silenta. Due, forĵetu falsajn kredojn. Ĉiu, kiu diras, ke ili plej bone funkcias sub premo, estas submetata al malfunkcia kredsistemo ĉar ĝi kondukas al komenci tro malfrue. Ĉi tio estas prokrasto. Kaj trie, simple komencu. Ĉi tio estas bagatela sed efika ilo kontraŭ prokrastado ĉar tiuj, kiuj komencas ion, kutime daŭrigas.
Reen al la komenco de nia konversacio: Ĉu tiuj, kiuj ĉiam faras ĉion tuj, t.e., nenion prokrastas ĝis morgaŭ, havas ĝin pli facila?
Ne. Simple fari ĉion, kio aperas tuj – ankaŭ tio ne estas bona aliro. La ĝusta aliro estas prioritati, konscie diri ne foje, aŭ puŝi negravajn aferojn malantaŭen. Prenu signifan paŭzon anstataŭ afiŝi negravan mesaĝon. Aŭ pripensi zorge pri tio, kion vi faros antaŭ ol komenci. Nenio el ĉi tio estas prokrasto. Se vi ĉiam faras ĉion tuj, vi estas pure reaktiva kaj ekstere decidita kaj tute ne povas fari la aferojn kiuj estas vere gravaj. Ĉi tio estas same malutila kiel prokrasti.
Se vi suferas pro tio aŭ vi konas homon, kiu bezonas helpon, ĉiam estas la plej facila maniero nur paroli pri ĝi. Sciigu ilin, ke ili ne estas solaj aŭ nur maldiligentaj. Certe, neniu devas fari grandan aferon el ĝi.
